Philips Philips The One 55PUS9000/12

Ambilight jest powodem, by kupić ten telewizor, i nie ma odpowiednika w żadnej cenie u żadnej innej marki. Czterdzieści dziewięć diod rzuca na ścianę za telewizorem barwę dopasowaną do obrazu, co mierzalnie zmniejsza odczuwane zmęczenie wzroku w ciemnym pokoju i sprawia, że obraz wydaje się większy niż 55 cali. Jeśli to widziałeś i tego chcesz, nic innego tutaj tego nie zastąpi.

Reszta specyfikacji jest mieszana. Netzwelt zmierzył około 400 cd/m² — na modelu 65-calowym, nie 55-calowym — i opisał kontrast jako dość płaski, pozbawiony głębokiej czerni. To matryca VA z kropkami kwantowymi na klasycznym podświetleniu direct LED, a nie Mini-LED, więc plakietka QLED nie powinna stawiać go obok modeli TCL, Hisense, Panasonica i Sony z tego rankingu. W zmierzonej jasności jest to zdecydowanie najciemniejszy telewizor w zestawieniu.

Obsługa HDR jest najszersza ze wszystkich: Dolby Vision, HDR10, HDR10+ i HLG, co jest nietypowe i naprawdę użyteczne. Matryca pracuje do 144 Hz, choć tryby się rozdzielają — 100 Hz dla telewizji, 120 Hz dla konsol, 144 Hz dla PC. Netzwelt podaje cztery porty HDMI 2.1 ze 144 Hz, VRR i ALLM, ale karta katalogowa Prad wymienia cztery porty HDMI bez potwierdzenia wersji, więc deklarację o czterech portach pełnej przepustowości traktuj jako niepotwierdzoną. Odwzorowanie barw opisano jako naturalne, a podświetlany pilot to drobny, ale naprawdę użyteczny akcent.

Katalog aplikacji Titan OS to prawdziwe ryzyko. Netzwelt stwierdził brak Apple TV+, MagentaTV i waipu.tv. Titan OS to własna platforma Philipsa oparta na aplikacjach webowych, a nie Google TV, i jej katalog jest istotnie uboższy od webOS, Tizena czy Google TV. Sprawdź przed zakupem, czy każdy serwis, który subskrybujesz, jest dostępny — zewnętrzny dongle streamingowy rozwiązuje sprawę, ale to dodatkowy koszt i dodatkowy port HDMI.

Unijna etykieta energetyczna podaje klasę F dla SDR i klasę G dla HDR. Opóźnienia wejścia nie zmierzyło żadne znane nam źródło, a moc audio nie została opublikowana.